Saatleri gerçekten seviyorum.
Bugün koleksiyonumda uzun yıllardır hayalini kurduğum bir Rolex Day-Date var. Onun yanında yıllar içinde Saat ve Saat mağazalarından aldığım Seiko ve Jacques Philippe saatlerim de bulunuyor. Sadece son iki yılda Saat ve Saat mağazalarına 100 bin TL'nin üzerinde ödeme yaptım.
Yani bu yazıyı yazan kişi markayı tanımayan biri değil.
Tam tersine...
Parasını bırakmış, mağazalarında saat seçmiş, servis hizmetini kullanmış bir müşteri.
Belki de tam bu yüzden, halka arz izahnamesini büyük bir merakla baştan sona okudum.
Ve okudukça şunu düşündüm:
Ben gerçekten büyüyen bir şirkete mi ortak oluyorum, yoksa şirketin işletme sermayesini finanse etmeye mi davet ediliyorum?
Beni düşündüren ilk konu: Halka arz gelirinin kullanım şekli
İzahnameye göre halka arzdan elde edilecek net gelirin %90'ı işletme sermayesinde, yalnızca %10'u mağaza yatırımlarında kullanılacak. Üstelik şirket, bu kaynağı kullanacağı tarihe kadar vadeli mevduatta ve kısa vadeli finansal araçlarda değerlendireceğini de açıkça belirtiyor.
Elbette bunda hukuken yanlış bir durum yok.
Bugün birçok şirket aynı yöntemi uyguluyor.
Ancak ben bir yatırımcı olarak halka arzlarda görmek istediğim şey farklı.
Toplanan paranın yeni üretim kapasitesine, yeni markalara, uluslararası satın almalara veya şirketin değerini uzun vadede yukarı taşıyacak yatırımlara gitmesini bekliyorum.
Burada ise ağırlıklı olarak işletme sermayesi finansmanı görüyorum.
Bu nedenle daha ilk sayfalarda kafamda soru işaretleri oluşmaya başladı.
Rakamlar bana çok iddialı geldi
Şirket payları 56 TL fiyatla halka arz ediliyor.
Fiyat tespit raporunda ise yatırımcıya yaklaşık %37 iskonto uygulandığı belirtiliyor. Bunun anlamı, iskonto öncesi şirket için hesaplanan teorik değerin yaklaşık 88,9 TL seviyesinde olması.
Yani yatırımcıya verilen mesaj şu:
"56 TL aslında indirimli fiyat."
Fakat ben burada şu soruyu soruyorum:
Gerçekten böyle mi?
Çünkü Saat ve Saat çok başarılı bir şirket olabilir.
Ama başarılı şirket olmak ile her fiyattan yatırım yapılabilir şirket olmak aynı şey değildir.
Saat ve Saat üretici değil, distribütör
Burada çok önemli bir ayrım var.
Saat ve Saat; Rolex üretmiyor. Omega üretmiyor. Seiko üretmiyor. TAG Heuer üretmiyor.
Şirketin temel işi; dünyanın farklı markalarının distribütörlüğünü yapmak, mağazalarında satmak, e-ticaret operasyonunu yürütmek ve satış sonrası servis hizmeti vermek.
Bu model elbette kârlı olabilir.
Ancak bu modelin en büyük varlığı fabrika değil.
Patent değil.
Teknoloji değil.
Distribütörlük hakları ve mağaza ağı.
Dolayısıyla bu tarz şirketlerde büyümenin temel ihtiyacı yeni fabrika değil, daha fazla stok ve daha fazla işletme sermayesidir.
Zaten izahname de bunu doğruluyor.
Toplanacak kaynağın neredeyse tamamı bu alana ayrılıyor.
Bir yatırımcı olarak beni ikna etmedi
Ben Saat ve Saat'i kötü bir şirket olarak görmüyorum.
Aksine...
Türkiye'de saat perakendeciliğini en başarılı yapan şirketlerden biri olduğunu düşünüyorum.
Muhtemelen bundan sonra da mağazalarından alışveriş yapmaya devam edeceğim.
Yeni çıkan bir Seiko modelini yine gidip Saat ve Saat'ten satın alabilirim.
Ama aynı şirkete ortak olmak başka bir karar.
Ben hisse satın alırken yalnızca markaya değil, bana sunulan değerlemeye de bakıyorum.
Halka arz gelirinin büyük bölümünün işletme sermayesine ayrılması, kullanılana kadar mevduatta değerlendirilecek olması ve bana göre oldukça iddialı değerleme, bu halka arza mesafeli yaklaşmama neden oldu.
Belki birkaç çeyrek sonra şirket beklentilerin çok üzerinde performans gösterir.
Belki hisse fiyatı bana daha makul seviyelere gelir.
O gün yeniden değerlendiririm.
Ama bugün vardığım sonuç net.
Saat ve Saat'in müşterisi olmaya devam edeceğim. Ancak bu halka arzın yatırımcısı olmayacağım.
Çünkü borsada bazen en doğru karar, kötü şirketten uzak durmak değil; iyi bir şirketi yanlış fiyattan almamaktır.
