Yedi yıl uzun bir süre.
Bir çocuk ilkokula başlar, ortaokula yaklaşır. Bir şirket kurulur, büyür. Bir şehirde ise insanlar dönüp geriye bakar ve şu soruyu sorar:
“Bu süreçte ne değişti?”
İzmit'te bugün yeni bir opera binası projesi konuşuluyor.
İnsan ister istemez düşünüyor.
Demek ki trafik meselesi çözüldü.
Demek ki otopark sorunu artık geçmişte kaldı.
Demek ki kentsel dönüşüm bekleyen mahallelerin bütün problemleri giderildi.
Demek ki yollar yapıldı, ulaşım rahatladı, İzmitli sabah işe giderken ve akşam evine dönerken artık hiçbir sıkıntı yaşamıyor.
Çünkü normal şartlarda bir şehirde bütün bunlar tamamlandıktan sonra sıra operaya gelir.
İzmitli vatandaşın kafasındaki soru da tam olarak burada başlıyor.
Fatma Kaplan Hürriyet yaklaşık yedi yıldır görevde.
Peki bu yedi yılda kaç yeni yol yapıldı?
Kaç kritik ulaşım sorunu çözüldü?
Bugün İzmit'te yaşayan vatandaş hangi yolu, hangi kavşağı ya da hangi büyük projeyi gösterip “İşte bu eser hayatımı kolaylaştırdı, bu şehir gerçekten değişti” diyebiliyor?
Belki vardır.
Ama doğrusu biz de çok bilmiyoruz.
Buna karşılık trafik hâlâ konuşuluyor.
Otopark hâlâ konuşuluyor.
Kentsel dönüşüm hâlâ konuşuluyor.
Cedit hâlâ konuşuluyor.
Yani vatandaşın gündemi yıllardır pek değişmiyor. Sadece belediyenin gündemi değişiyor.
Bir dönem yollar konuşuluyor, bir dönem sosyal tesisler, bir dönem başka projeler...
Şimdi de opera binası.
Serdar Mahallesi'nde yaşanan istinat duvarı çökmesi, 4 binanın mühürlenmesi ve 83 kişinin tahliye edilmesi de hâlâ hafızalarda.
Vatandaş o gün evinin güvenliğini düşündü.
Bugün ise kendisine opera projesi anlatılıyor.
Yanlış anlaşılmasın.
Opera kötü bir şey değildir.
Sanat da kötü değildir.
Bir şehirde kültür merkezi de olmalıdır, tiyatro da olmalıdır, opera da olmalıdır.
Ama mesele zaten opera değil.
Mesele öncelik sıralamasıdır.
Şehrin temel sorunları sürerken böylesi bir projenin büyük bir vizyon hamlesi gibi sunulması ister istemez insanı düşündürüyor.
Çünkü vatandaş önce günlük hayatını kolaylaştıran hizmeti görmek ister.
Yol ister.
Otopark ister.
Güvenli yapı ister.
Dönüşüm ister.
Ulaşım ister.
Sonra dönüp operayı alkışlar.
Bugün sokakta on kişiye sorsanız, kaçı “İzmit'in en büyük ve en acil ihtiyacı opera binasıdır” der?
Asıl cevaplanması gereken soru budur.
Belki belediye yönetimi İzmit'in bütün temel meselelerini çözdüğünü düşünüyor.
Belki trafik artık sorun değil.
Belki otopark meselesi bitti.
Belki yollar tamamlandı.
Belki Cedit sonuçlandı.
Belki Serdar Mahallesi'nde yaşananlar unutuldu.
Biz bilmiyoruz.
Ama bildiğimiz bir şey var:
İzmitli hâlâ aynı sorunları konuşuyor.
Belediye ise opera konuşuyor.
Bu nedenle vatandaşın dönüp şu soruyu sorması gayet doğaldır:
Gerçekten İzmit'te geriye bir tek opera mı kaldı?
