Dokuz yıldır Kocaeli’de yaşıyorum.
Konyalıyım. Konya’da doğdum. Eğitim hayatım beni İstanbul’a götürdü. Sonra da yolum Kocaeli’ye düştü.
Dokuz yıl az değil.
Bir şehri tanımaya da yeter, belediyesini tanımaya da.
Neyin değiştiğini görürsünüz.
Neyin değişmediğini de.
Kocaeli garip bir şehir.
Türkiye ekonomisinin yükünü sırtında taşıyor ama yıllarca hak ettiği şehircilik yatırımlarını alamamış.
Fabrikası var.
Limanda gemisi var.
Yoldan TIR eksik olmuyor.
Vergi desen, maşallah.
Ama dönüp vatandaşa baktığınızda yıllarca “Biz bu kadar üretiyoruz da karşılığında ne alıyoruz?” diye sormuş.
Haksız da değil.
Ben bugün başka bir şey söyleyeceğim.
Belki bazıları kızacak.
Bazıları “Ne oldu?” diyecek.
Hiçbir şey olmadı.
Gördüğümü yazıyorum.
Tahir Büyükakın çalışıyor.
Daha doğrusu sadece kendisi değil, ekibi çalışıyor.
Hatta bence Büyükakın’ın en önemli başarısı burada.
A takımı iyi.
Çünkü belediyecilik, belediye başkanının eline kürek alıp asfalt dökmesi değil.
İyi belediyecilik, siz sorunu söylediğinizde sistemin harekete geçmesi.
Ben Tüysüzler’de oturuyorum.
İzmit’in bugün lüks sayılabilecek bölgelerinden biri.
Ama aynı zamanda hâlâ ciddi inşaatların devam ettiği bir bölge.
Kamyon giriyor.
İş makinesi çıkıyor.
Yeni bina yapılıyor.
Doğal olarak yollar da bundan nasibini alıyor.
Geçenlerde yolların hali gerçekten kötüydü.
Delik deşik.
Durumu ilettim.
Şimdi Türkiye’de kamu kurumlarıyla işi olanlar bilir.
Bir yere şikâyet bırakırsınız.
“Talebiniz alınmıştır.”
Sonra?
“İlgili birime iletilmiştir.”
Sonra?
Allah kerim.
Ben de açıkçası çok farklı bir şey beklemiyordum.
Ama bir gün içerisinde ekip geldi.
Yol yapıldı. Bitti.
Şimdi diyeceksiniz ki:
“Bir yol yapıldı diye mi Büyükakın’ı övüyorsun?”
Hayır.
Mesele yol değil.
Mesele sistem.
Bir şehirde yaşayan vatandaşın talebi doğru yere ulaşıyor ve 24 saat içinde çözülüyorsa orada çalışan bir mekanizma vardır.
Bunu kabul etmek lazım.
Çünkü kötü olduğunda yazıyoruz.
Gecikince yazıyoruz.
Yapılmayınca yazıyoruz.
E, yapılınca da yazacağız.
Yoksa gazetecilik değil, taraftarlık olur.
Büyükakın’ın dönemine de biraz böyle bakmak gerekiyor.
Kartepe Teleferiği…
Yıllarca konuşuldu.
Kocaeli’nin meşhur hikâyelerinden biriydi.
“Yapılacak.”
“Başlıyor.”
“Proje hazır.”
Sonunda yapıldı.
Bugün çalışıyor.
Körfezray desen, bu şehrin önümüzdeki yıllardaki en önemli ulaşım yatırımlarından biri.
Kocaeli artık “bir şerit daha ekleyelim, bir kavşak daha yapalım” diyerek trafik sorununu çözebilecek bir şehir değil.
Nüfus büyüyor.
Sanayi büyüyor.
Araç sayısı büyüyor.
Şehir büyüyor.
Yol aynı yerde duruyor.
Dolayısıyla raylı sistem şart.
Körfezray bu açıdan önemli.
Kaşkaldere Kavşağı yapıldı.
Yeni otobüsler alındı.
Gölcük’te kentsel dönüşüm devam ediyor.
Sosyal Yaşam Merkezi yükseliyor.
Sosyal destekler sürüyor.
Camisine de destek var.
Cemevine de.
Şimdi bunları yazınca bazıları hemen siyasi forma giyiyor.
Türkiye’nin en büyük hastalıklarından biri bu zaten.
Bir siyasetçiyi ya tamamen seveceksiniz.
Ya tamamen nefret edeceksiniz.
Ortası yok.
Ben öyle bakmıyorum.
İyi iş yaptıysa iyi.
Kötü iş yaptıysa kötü.
Bu kadar.
Tahir Büyükakın’ın eleştirilecek işi yok mu?
Olmaz mı!
Kocaeli’nin trafik sorunu hâlâ ortada.
Bazı bölgelerde yapılaşma baş döndürücü hızda.
Kentsel dönüşüm daha hızlı olmak zorunda.
Şehrin bazı noktalarında insan “Bu kadar bina yapıldı da bu insanlar hangi yoldan gidip gelecek?” diye düşünüyor.
Bunları da yazarız.
Ama eleştireceğiz diye yapılanı yok saymanın da âlemi yok.
Ben dokuz yıldır bu şehirde yaşıyorum.
Kocaeli’ye sonradan geldim.
Belki bunun bir avantajı var.
Öncesini başka şehirlerle kıyaslayabiliyorum.
İstanbul’u gördüm.
Konya’yı biliyorum.
Kocaeli’de yaşıyorum.
Ve gördüğüm şu:
Kocaeli Büyükşehir Belediyesi’nde çalışan bir sistem var.
Her şey mükemmel mi?
Değil.
Zaten dünyada her şeyi mükemmel olan bir belediye varsa adresini gönderin, gidip görelim.
Ama vatandaşın sorununa cevap veren, büyük projeleri hayata geçiren ve şehrin geleceği için yatırım yapan bir yapı var.
Bunu söylemek için AK Partili olmaya gerek yok.
Muhalif olmamaya da gerek yok.
Gözünüzü açıp etrafınıza bakmanız yeterli.
Ben baktığımda şunu görüyorum:
Tahir Büyükakın çalışıyor.
Ekibi de çalışıyor.
Yarın yanlış bir iş yaparsa onu da yazarız.
Bugün doğru yaptığı işi de yazıyoruz.
Çünkü mesele birilerini sevmek ya da sevmemek değil.
Mesele yaşadığımız şehir.
Ve dokuz yıldır Kocaeli’de yaşayan biri olarak şunu rahatlıkla söylüyorum:
Yiğidi öldür, hakkını yeme.
